Reisverslag dag 4

Waar zal ik mee beginnen.

Je kon me bijna opzoeken in de zwaarbeveiligde gevangenis van Cali!!!!

Me zus had ons beloofd om met haar mee te gaan naar de spa waar ze werkt. Maar dat liep natuurlijk niet zoals gepland! Verassend! 

De salon was vol gelopen met water nadat het gisteravond zo hard heeft geregend. Wij zouden zwaar in paniek raken, maar wat denk jij hier dan? Niks aan de hand…dan ruimen we dat toch gewoon op en we gaan gewoon door. Geweldig toch als je zo’n mindset heb!

Nadat we gisteravond of zowat vroeg in de ochtend thuis kwamen, was ik zo blij als een kind dat we konden gaan slapen, ik zat als een zombie in de auto, want ja ik viel in slaap. Die lachte me uit omdat ik in slaap viel in de auto…whaaa heb ik weer!
En jij denkt toch niet dat ze dan allemaal naar huis gaan? Wel nee we slapen gewoon met zijn allen in huis. Dus hup luchtbed erbij en slapen maar…10 man te logeren. Ik word al niet goed bij het idee haha!

Ik dacht lekker te gaan slapen maar dat feest ging niet door! Rossana werd verkouden en die haalde iedere seconden haar neus op en hoesten de longen uit haar lijf…pffff! Ik werd vanmorgen vroeg wakker omdat ik de  wekker had gezet, omdat we eigenlijk met Ginna zouden meegaan naar haar werk. Dat ging dus niet door.
Het eerste toen me broer me zag vanmorgen, ging hij lachen! Ja lach maar dacht ik, ik ben gesloopt!

Ik had zware paniek vanmorgen, het water was afgesloten er kwam geen druppel meer uit de kraan! Dus ik durfde niet naar de wc…

Ik als een dief in de nacht naar buiten en zoeken naar een plekje buiten om te plassen, en ik dacht nog als ik maar niet hoeft te poepen. Maar ik zag er toch maar vanaf, want je slaapt hier midden in de natuur en je weet maar nooit wat je tegenkomt, dus ik sloeg over en hield mijn plas op, wat een ellende.
 

Nadat mijn broer had verteld dat hij wakker werd in de nacht van de insecten en een spin op het gordijn zat, was ik meteen huiverig, ik kijk wel uit. Ik was al genezen van de insecten bij Carlos in huis.
Ik hoopte vervolgens op een (beetje) een lauwe douche! Maar helaas we moesten koud douchen, één voordeel je bent wel direct klaar wakker na een koude douche.

Na een heerlijk ontbijt met pancakes, vers fruit, en roerbak ei, maakte we ons klaar voor de rit naar Cristo Rey!

Dat ging natuurlijk niet vanzelfsprekend!
De hele familie ging mee! We reden met twee auto’s achter elkaar aan. De taxi van me broer en de auto van Lily. 

Na eerst langdurig getreuzel ,mag Joost weten waarover, vertrokken we eindelijk. Want dat duurt en duurt maar haha het gaat allemaal op zijn elfendertigst.

Lilly was de chauffeur, ik was de bijrijder. Ik had me zinnen doorgezet om naar Cristo Rey te gaan. Wat denk je? Halverwege sloeg de auto uit midden op de weg!!!! Midden in de stad!! Wij zouden de hele boel bij elkaar schelden! Ik zag mijn plan al in duigen vallen! Godverdomme dacht ik!
Had dat al van verre zien aankomen natuurlijk. De auto van Lily is niet betrouwbaar. Lilly rijdt niet graag auto en dat merkte ik al met rijden.

Dus ik was vandaag de taxichauffeur, ik trok me stoute schoenen aan, en ik dacht geef hier die sleutel ik ga rijden. Me broer vroeg kan je wel schakelen, tuurlijk! Zegt hij vervolgens heb je een taxi vergunning, nee natuurlijk niet. De auto sloeg meerdere keren uit, ging niet lukken. Dus stapte ik over in de taxi auto. Nadat de auto meerdere malen uitsloeg, lukte het me eindelijk om vooruit te komen. 

Uit eindelijk kwamen we aan bij Cristo Rey! Blijft een mooi indrukwekkend beeld met fantastische uitzicht! De rit was het waard!

We stapten de auto weer in om wat te gaan eten. Ik volgde me broer blindelings, wilde hem niet uit het oog verliezen en zat met zweet handen achter het stuur! 

Nou en toen gebeurde er iets! Het was mega druk op de weg en ze kwamen van alle kanten hard aangereden, motorrijders, taxi’s, alles kwam voorbij gereden, we naderde een kruispunt en mijn broer stak zijn hand uit het raam als signaal doorrijden!
Dus ik reed er achteraan, komt er een motor van links aanrijden die voor mij moest ontwijken!!! Nou als ik die had geraakt was ik in de gevangenis beland. De meisjes achterin schrokken zich dood! Komen er een paar op visite uit Nederland.
Gelukkig liep dat goed af…pff! 

Veilig aangekomen bij het restaurant, nou ja restaurant wil ik het niet noemen. Het was in een straat dat ik dacht dit ga je toch niet menen. Roos zegt ja hier gaan we eten. Ik dacht mijn god daar gaan we weer! Ik nog snel kijken op me mobiel of er recensies stonden op internet, natuurlijk niks te vinden.

Rossana had haar raam openstaan en ja hoor, het raam ging niet meer dicht. Ik weer schelden tegen Roos, zij weer boos op mij. Hoe krijgt ze het voor elkaar!!! Alles wat wij met onze handen aanraken gaat kapot, het is echt niet geloven. Tsja daar stonden we dan. Want ja het raam open laten was geen optie daar op straat wil je niet dood gevonden worden. Nou en wat denk jij. Me broer pakt zijn gereedschap en sleutelt zo de deur open en na een kwartier was het opgelost! Je ligt toch in een deuk hier, zie je het al voor je. Ik kwam niet meer bij. Heel dat dashboard lag eraf!  
Ze maken zich hier echt nergens druk om.

Toen moest ik iets bestellen van de kaart. Als voorgerecht kregen we soep, oh nee hè, weer die soep. En ik zie Rossana weer zo die soep op eten.

We stapte de auto weer in. En halverwege gooit me broer de auto langs de kant. Ik dacht wat gaat er nou weer gebeuren. Denk je àlles meegemaakt te hebben! Maar nee hoor! We sluiten de dag af met een bezoek aan de kerk! Ja ja ik heb op me knieën gezeten in de kerk het moet niet gekker worden!!

De dienst of mist hoe je het ook wilt noemen was afgelopen. We stonden op en iedereen ging achter elkaar aan staan om in de rij aan te sluiten om een “Hostie” te halen bij de priester.
Hebben we ook maar weer meegemaakt.

Hup de auto in en naar huis, de avond was al aangebroken en het was pikken donker. We moesten nog ruim een uur terugrijden. De afstanden zijn zo groot, je bent vervolgens weer een hele dag onderweg. Volgende stop , Rossana dacht wat nou weer, ik zag aan haar dat ze moe werd. Kom op Roos nog even volhouden. Want er stond nog een verrassing op haar te wachten. We stopte bij een bakker en gingen taart halen voor Rossana. Roos had niks in de gaten die was te moe om na te denken. En door, eindelijk naar huis. Niet dus. Er moest thuis nog versierd worden! Wij ondertussen naar het huis van me zus. Zodat me broer en Lilly konden versieren. Zitten we vervolgens dik 1,5uur te wachten tot we weer terug konden. 

Ze hadden flink hun best gedaan het huis was helemaal versierd en omgetoverd tot een disco. Rossana kon haar geluk niet op! Wat is zij in de watten gelegd.
Ik denk dat ze wel tien keer voor haar hebben gezongen.
Het was al bijna twaalf uur, iedereen was moe. Dus je denkt toch niet we gaan weer terug naar huis. Het luchtbed kwam weer tevoorschijn en iedereen bleef weer gezellig slapen.