Reisverslag dag 5

Gisteravond na het vieren van Rossana haar verjaardag, was het tijd om naar bed te gaan. Vanmorgen vroeg afscheid genomen van Ginna me zus, die moest vroeg naar haar werk.
En alsof we nog niet genoeg familie om ons heen hadden, stond ineens Cristian voor onze neus(de oudste zoon van Ginna). Die hadden we nog niet gezien! 
Nou dat was wel een verrassing. Wat leuke en lieve jongen. Hij had cadeautjes voor ons meegenomen, echt super lief! Tijdje met hem zitten kletsen. Google translate heeft overuren gedraaid!  

Onze binnenlandse vlucht naar Santa Marta is om 15:30 uur. Het online inchecken lukte niet na meerdere pogingen! Het zal is een keer goed gaan pff. Dus we moesten echt wel optijd op de luchthaven zijn. 

We moesten om 12.00 uur richting de luchthaven. Ik ben normaal gesproken al niet zo goed met de tijd, maar vandaag heb ik letterlijk peentjes zitten zweten!  Had ik dit van tevoren kunnen bedenken… Ik had gewoon nooit moeten zeggen dat we om 12.00 uur weg moesten. Dat had me een hoop stress bespaard! Ik kreeg nog net geen hartaanval.
Ik had laatst al een stukje gelezen van reizigers, dat je nooit van te voren strak je reis moet plannen, en in Colombia sta je altijd voor verrassingen! En dat klopt zeker! 

Nadat we waren opgestaan vanmorgen en om nog een paar uurtjes met Cristian door te brengen. Dringt de tijd!!! De minuten vlogen voorbij! 

We hadden onze koffers ingepakt , dus ik zeg hup die koffers alvast de auto in! De koffers naar buiten gebracht, mooi dacht ik dat scheelt weer tijd. Ik loop naar me broer en zeg de koffers kunnen de auto in. 
Wat de auto in? Zeg ik nu iets raars? 
Wel nee de hele familie rijdt mee dus dan gooien we de koffers toch gewoon op het dak!!!!! Ik dacht dat ik flauw viel!!!!
Staat hij op zijn gemak die koffers te laden op het dak! Ik dacht oh nee als dat maar goed gaat! Zag het al voor me dat die koffers midden op de weg van de auto afvielen. Kan gewoon hier!!! 

Ik zat maar om hem heen te draaien, ik wil weg!!!! Me neef zegt tia(tante), gaat het wel goed met je?! Je kon van me gezicht aflezen dat ik in de stress was! Ze zullen wel gedacht hebben! 

Het was bijna twaalf uur en Lily stond nog uitgebreid een lunch voor te bereiden. Een lunch dacht ik! Je zoekt het maar uit met je lunch. We moeten weg! Nou we slaan natuurlijk geen lunch over van Lily haar kookkunsten, want koken kan ze wel. Aan eten zijn we niks te kort gekomen! 

Cristian: tia, ja zeg ik, zullen we nog even bij mijn huis kijken? Wel ja joh genoeg tijd! Daar durfde ik geen nee op te zeggen. Dus liepen we met hem mee naar zijn woning. Dat was gelukkig heel dicht bij. Zijn vriendin gezien waar hij mee samenwoont. Die zal ook wel gedacht hebben, wat een chagrijnig wijf! Heb geen goeie indruk achtergelaten. 

Na een half uur te laat te zijn vertrokken zitten we dan eindelijk in de auto. Ik kon niks meer leuks verzinnen of vertellen of zeggen. Ik was zwaar in de stress! Me broer gaf vol gas op de snelweg die zag de paniek in me ogen. Richting de airport zat ik met een hartverzakking in de auto nadat er bijna een scooter tegen de auto aan zat!!! Jezus wat een klote ochtend zeg! 

Eindelijk, veilig aangekomen op de airport!!! Ik was in staat om zo weg te lopen! Maar dat konden we natuurlijk niet maken. Lily was heel behulpzaam en liep met ons mee naar de incheckbalie. Er stond al een rij voor ons. Dat gaat daar natuurlijk ook op zijn elfendertigst! We waren eindelijk aan de buurt en het verliep allemaal soepel. 

We hadden zelfs nog tijd over om nog snel een bakkie koffie te halen voor de hele familie. 

Toen was het moment aangebroken! We moesten nu toch echt afscheid nemen. Nou je raad het al dat hielden we niet droog!!!

We konden direct door naar de gate want ze stonden al in de rij. Ik ben gaan zitten en viel als een blok in slaap. Ik hoop niet dat ze me hebben zien kwijlen! 🤣🤣🤣🤣

Yes, geland!! Nu nog afwachten of onze privé taxichauffeur klaar staat! Nou ik kreeg netjes een what’s app berichtje dat de taxi al stond te wachten. We werden overladen door de mannen op de luchthaven. Even weer op scherp staan! Gelukkig was het maar een klein half uurtje rijden naar het hotel. Ik verheugde me al op een heerlijke warme douche en een lekker bed! 

Aangekomen in het hotel en we hebben een fijne kamer. Even lekker chillen en bijkomen. We besluiten om binnen te blijven en het avond eten over te slaan. Ivm met de veiligheid blijven we liever binnen omdat het al vrij donker was toen we aankwamen in het hotel. Morgenochtend maar hopen op een lekker ontbijtje. 

En dan richting Tayrona!!! 

Wordt vervolgd!